Draai niet om de dood heen

In 1968 overleed mijn vader, ik was 7 jaar. Het was toen nog niet de gewoonte om (jonge) kinderen te betrekken bij het afscheid en de uitvaart. Sterker, het woord ‘dood’ is nooit gevallen en mijn jongere zusje en ik zijn beide niet op de begrafenis geweest.
Ik had dan ook geen idee wat er aan de hand was: wat doen al de mensen hier? Waarom worden we weggestuurd? En natuurlijk vooral: waar is papa?

Ook in de periode daarna is er weinig tot niet gesproken over mijn vader, al was hij eigenlijk altijd ‘aanwezig’. Op mijn 35e had ik nog steeds het idee dat ik niet om mijn vader gerouwd had. Dat leidde tot een moeilijke periode waarin ik, met professionele hulp, het een en ander uit heb moeten zoeken en verwerken.

Gelukkig zijn de tijden veranderd. Mensen zien in dat het ook voor kinderen belangrijk is om bij een uitvaart aanwezig te zijn. Toen mijn broer in 1999 overleed, zijn de kinderen erg betrokken geweest bij de voorbereiding van de uitvaart en heeft hun vader ook een tijdje thuis opgebaard gelegen, zodat ze, als ze dat wilde, toch bij hem konden zijn.
Kinderen gaan anders met verlies en rouw om. Ze kunnen het ene moment heel diep in hun verdriet zitten en het volgende moment lachend met hun vriendjes op straat spelen.

Er zijn inmiddels ook diverse boeken op de markt voor kinderen over de dood en verschillende organisaties die kunnen helpen of advies geven.

Enkele boeken:
Draai niet om de dood heen (niet specifiek voor kinderen)
Auteur: Frederiek Weeda
Uitgever: Nieuwezijds B.V., Uitgeverij

Een boom vol herinneringen
Auteur: Britta Teckentrup
Uitgever: Gottmer

Jong Verlies
Auteur: Riet Fiddelaers-Jaspers
Uitgever: Uitgeverij Ten Have

Ook een verhaal delen? Neem contact met mij op: info(at)jolandavandegrint.nl