Nieuwe blog over afscheid nemen en herinneren

Afscheid nemen, rouwen, herinneren. Iedereen krijgt er op een zeker moment mee te maken en iedereen moet zijn eigen weg daarin vinden. Om te zien wat het beste bij je past kan het helpen om ervaringen van anderen te lezen.

In mijn nieuwe blog laat ik mensen aan het woord die hierover iets willen delen: hun ervaringen, vragen en verhalen, overwegingen en ideeën.  Elke twee weken komt er iemand anders aan het woord.
Het eerste verhaal is van mijzelf.

Herinneringskastje.

Ik ben zelf al verschillende mensen kwijtgeraakt, waaronder mijn ouders. Beide zijn begraven, van cremeren was geen sprake. Eerlijk gezegd heb ik hun graven weinig bezocht. Niet alleen vanwege de afstand, mijn vader was in Heerlen begraven en ik woon in Tilburg, maar ook omdat ik daar niets kon ‘vinden’. Thuis heb ik een kastje met daarin foto’s en voorwerpen die met hen te maken hebben. Dat is mijn manier om hen te eren en te herinneren. In dat kastje staan ook voorwerpen en foto’s van mijn broer en vrienden die er niet meer zijn.

Mijn vader is al in 1968 overleden en het graf is een paar jaar geleden geruimd. Met mijn zussen ben ik toen nog een laatste keer naar het graf geweest. Op het moment dat we met z’n allen rond het graf stonden, begonnen de klokken te luiden. Heel mooi. Het graf was bedekt met ‘flagstones’. We hebben allemaal een kleine steen mee naar huis genomen. Die van mij ligt bij zijn foto in het kastje.


Jolanda van de Grint


Ook je verhaal delen? Mail me op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.